مهرنویس

.....ذره ای بودم و مهر تو مرا بالا برد.....

مهرنویس

.....ذره ای بودم و مهر تو مرا بالا برد.....

مهرنویس

یاحق

خوش امدی،زکجا می رسی بیا بنشین
بیا که می دهمت بر دو دیده جا ،بنشین

طبقه بندی موضوعی
آخرین مطالب
مطالب پربحث‌تر
آخرین نظرات
نویسندگان

حس گم شده

۱۵
مهر

 

اون قدر درد داشتم که نتونستم حس های  قشنگ و ماورایی دیگه ای که می گفتن رو تجربه کنم...

مثل هر مادر دیگه ای  از قبل به لحظه لحظش فکر کرده بودم... به اینکه چکار کنم، عکس العملم چی باشه، چطور خاطره سازی کنم و....

ولی همه چی اینقدر غیرقابل پیش بینی و سریع اتفاق افتاد که حتی یدونه ازون برنامه ریزی ها عملی نشد. 

گاهی تو این روزا خودمو سرزنش میکنم، بخاطر اینکه اونقدرا که بقیه میگن من کیف نکردم از اولین بار مامان شدنم... 

برای اینکه بغل کردنش برای اولین بار حس عجیب و عاشقانه ای نبود واسم... 

همه چی خیلی طبیعی و عادی بود و هست

نمیدونم... شاید من بلد نیستم...شاید بقیه مامانای عاشق تری ان... بیشتر مامان ان حتی😑

خلاصش اینکه این روزا خداروشکر می کنم بخاطر داشتنش، بغل کردنش و مادر بودن... 

از خدا میخوام هرکس دلش میخواد بچشه مادرشدن رو... 

ولی انگار همه چی خیلی سریع میگذره.... خیلی متفاوت تر از اون چیزی که فکر می کردم و بقیه می گفتن....

هنوز اون حس عاشقانه ی مادرانه رو ندارم

هنوز شاید گیجم

هر چند خیلی دوسش دارم و با دیدنش ذوق می کنم از ته دل..... 

ولی هنوز یه چیزی، یه حسی، یه حالتی کمه انگار..... 

 

#به_وقت_مادری

#حس_مبهم_مادری

#حس_گمشده

  • مهرنویس

 

 

[مادربزرگ ها یک عمر بیخ گوشمان می خواندند"مادرشدن که ترس نداره" این جوری بهمان می گفتند که ترسمان بریزد. می گفتند مادرشدن ان قدرها هم سخت نیست. میوه ی دلت را پس از نه ماه می چینی. تمام زرنگی مادربزرگ ها این بود که راز اصلی را نمی گفتند. "مادرشدن" چه آسان، "مادری کردن" چه مشکل!]

از سالها قبل دغدغه ام بوده و هست، حالا که خیلی بیشتر از قبل هم به ان فکر می کنم....

بعد از اینکه یکی از دوستان معرفی کرد کتاب را شدیدا وسوسه شدم بخوانمش. 

برایم جالب بود این کتاب، بیست روایت از مادری مامان های مختلف با بچه های متفاوت و سبک های تربیتی مختلفی که شدیدا تحت تاثیر شخصیت،دغدغه ها، تحصیلات و موقعیت اجتماعی مادران بودند.

پر از تردیدهای مادرانه، خیال ها و ارزوها، دغدغه ها و مشکلات و در کنارش لذت تربیت و داشتن فرزند. 

مهم تر از همه این بود که فهمیدم این نگرانی ها و گاها اشفتگی هایی که در مسیر مادری پیش می اید خیلی طبیعی است. 

باید خودم را مجهز کنم برای همه ی این ها. 

نباید خیلی فانتزی فکر کنم و انتظارات غیرواقعی داشته باشم. 

فهمیدم یک تغییر کوچک در خودم می تواند تبدیل به یک تغییر بزرگ در کسی شود که قرار است او را رشد دهم، تربیت کنم، مادری کنم.... 

اینکه چطور علایق  و شخصیت من می تواند زندگی فرزندم را جهت دهد.... هم خیلی هیجان انگیز است و هم خیلی ترسناک! 

یک تلنگر خوب برای من که مادری را محدود به چند جنبه ی خاص می دیدم. 

فهمیدم چقدر می توان متفاوت مادری کرد! 

چه ابعادی را کم دارم در حوزه ی مادری.... 

فهمیدم مادری چیزی جدا از سایر جنبه های وجودی ادم نیست... امیخته است با بقیه ی ابعاد وجود.... 

خواندن بخشی از روزمرگی های مامان ها و زاویه نگاهشان به تربیت و فرزندداری جالب بود. 

اگر مامان هستی یا قرار است مامان شوی، توصیه می شود😊

 

ولی هنوز نفهمیدم چرا اسم کتاب "هفته ی چهل و چنده" 🤔

 

 

 

 

  • مهرنویس

در پناه خدا❤️

۲۰
ارديبهشت

 

 

هر چند وقت یک بار لازمه یه جایی تو یه لحظه ای دلت بدجور بشکنه تا چشمات باز شن... تا از خواب بیدارشی و یه جور دیگه ببینی دور و برت رو، بهتر بشناسی آدمای اطرافت رو... . 

خیلی دردناکه ولی خب لازمه

هر وقت خیلی حس خوشبختی دارم و همه چی بر وفق مراده می ترسم... 

خداروشکر می کنم اما همیشه یه ترسی ته دلم هست

اینکه من چیا رو نمی بینم که اینقدر شنگولم و بی غم... چیا رو بی خودی بزرگ کردم و بت ساختم واسه خودم... و میدونم حتما بعدش یه داستانی هست... 

دقیقا از همون جایی ضربه می خورم که پشتم گرم بوده بهش... 

از همون جایی که تمام حسای خوبمو می گرفتم.... 

و دوباره از ته دل بلند تکرار می کنم

"الهی و ربی من لی غیرک" 

خدایا من جز تو کسی رو ندارم.... همه ی اونایی که خوبن یه روزی دلمو می شکونن... وقتی اونا دل بشکنن صدای شکستنش بلندتره... دردش بیشتره... 

ممنونم که تنها کسی هستی که لطفت همیشگیه و ترسی ندارم از محبت کردنت....

میدونم از دستت نمیدم، میدونم نمی رنجونی منو، می دونم محبتت بی منته،میدونم تنها پناه محمکممی.... 

خدایا ممنونم که خدا دارم❤️

داشتنت خیلی خوبه... 

دلم میخواد دل نبندم دوباره به ادمای اطرافم... اما نمیشه خدا... بهشون نیاز دارم...ازت میخوام کمکم کنی بهشون دلگرم نباشم... دلم فقط گرم تو باشه... 

خدایا لحظه ای ازت غافل نشم... غرق نشم تو محبت ناپایدار بقیه... 

منو درگیر خودت کن... 

 

  • مهرنویس

 

 

 

دم سال تحویل تصمیم گرفتم بلاخره یک بار هم که شده به توصیه ی مجری های پرصحبت دم عید تلویزیون گوش کنم و دلم را  خانه تکانی کنم و از کینه ها و ناراحتی ها  پاک کنم که خلاصه آن می شود انجام سخت ترین کار دنیا برای منِ زودرنج!

گفتم خدایا کلا بخشیدم هر احدالناسی که به هر نحوی و در هر زمانی مرا رنجاند!

بعدش هم یک نفس عمیق کشیدم و سعی کردم تا حس کنم سبک شده ام!

خاطره برخی از دل شکستن ها بدجور قلقلکم می داد که حرفم را پس بگیرم یا حداقلش بگویم خدایا همه بجز فلانی و فلانی و فلانی....

اما دل به دریا زدم تا دریایی شود این دل و همه را بخشیدم!

چند روزی از سال تحویل می گذرد...

قدرت خدا را بگردم...بعضی ها عجیب استعداد دارند در دل شکستن و بد کردن حال آدم! نمی گذارند خاطره قبلی پاک شود،سریع خاطره سازی می کنند و زخم می زنند دوباره...

حتی اگر نبینیشان! انگار از ازل مامور شده اند به خرد کردن دل های بندگان خدا!

خدایا راستش دلم آن قدر بزرگ نیست که بعضی رفتارها را نادیده بگیرم و می دانم این بد است.

امسال از تو آرامش و دل بزرگ با وجود چنین آدم هایی را می خواهم...

دعای از ته دل امسال من داشتن دل بزرگ و گاهی بی خیال بودن است...

کاش گاهی واقعا چشمم نبیند،گوشم نشنود و دلم آرام باشد!

خدایا در کنارش آن بندگان دل شکنت را هم هدایت کن،کاری کن بی خیال ما و صدای زیبای شکستن دل ما شوند و بروند پی کار دیگری...

خوش به حال هر کس که دلش بزرگ است....

خوش به حال هر کس که می تواند روی احساسش کنترل داشته باشد و نگذارد دیگران حالش را کنترل کنند...

التماس دعا

 

 

پ.ن:

چکار کنم که با وجود رفتارهای عجیب و ناراحت کننده بعضی آدم ها کم ناراحت بشم و کم تر دلم بشکنه؟

  • مهرنویس

اضافیات:)

۲۷
مرداد

 

 

اول از کمد بالای جارختخوابی شروع می کنم؛ ‌‌‌قصدم این است که اول جعبه لوازم برقی را بردارم، آن ها را بسته بندی و چسب کاری کنم و بعد خیلی شیک به ترتیب کارتن های دیگر و لوازم دیگر....

اما وقتی تلنبار کارتن و جعبه های مختلف را روی هم و در انتهایی ترین و خفه ترین نقطه ی کمد می بینم تصمیم مرگ یه بار شیون یه بار میگیرم و به او که پایین ایستاده می گویم:تمام کارتونا رو همین امشب میارم پایین، دیگه نمیخوام برگردم این بالا دارم خفه میشم!

نیم ساعتی کار استخراج جعبه ها از ته کمد بالایی طول می کشد... نیم ساعتی که من دراز کشیده و خمیده مشغول پیدا کردن و بیرون کشیدن کارتن ها با نور چراغ قوه هستم،از شدت کمر درد فراموش کردم که فاصله ام با سقف خیلیییی کم است، می خواهم کمرم را صاف کنم که تققققققق!!! کمرم محکم به سقف اصابت می کند و تا ده ثانیه عضوی به نام کمر را حس نمیکنم:|

از روز بعد شروع میکنم به بسته بندی، کابینت ها را خالی کن، روزنامه بپیچ، جعبه هارا پرکن، چسببببب، گوشه ای را پیدا کن و بچین روی هم... 

و دوباره فردای دیگر و همین چرخه ی روح نواااااز.... یک تفریح عالی بعد آن همه خواندن برای کنکور..... الحمدلله جابجایی و اثاث کشی نگذاشت دوره افسردگی بعد آن آزمون درخشان را کامل کنم و با یک فاصله سه روزه بعد ازمون مشغول جمع کردن وسایل شدم:))

تقریبا سه روز از صبح تا عصر جمع کردن وسایل طول کشید، البته به جز کمد لباسها و کشوهای دراور...

سه روز که تنها مشغول جمع کردن بودم و با خود فکر می کردم واقعا بدون داشتن خیلی ازین وسایل هم می شود زندگی کرد....

خصوصا برای کسی که مستاجر است و گاهی ناچار است هرسال جابجا شود! 

خیلی از لوازم اضافی هستند و شاید خیلی ها که ساکن هستند متوجه نشوند، زمانی متوجه می شوی که باید سرجمعشان کنی و جابجا... 

اما دل کندن از ان ها هم آسان نیست! دوستشان دارم، حیفم می آید! پس باید جورشان را هم بکشم... 

اما اگر بتوانم دل بکنم و فقط ضروریات را نگه دارم، آن وقت شاید زندگی آسان تر و دل انگیزتر شود! اصلا آیا نبودشان حس می شود؟

دقیقا در عمیق ترین لایه های ذهنم هم دارم ازین وسایل به دردنخور که سالهاست نگه داشتمشان و هرسال با خودم به دوش می کشم... 

فکرهایی که وقت و بی وقت به ذهنم خطور می کنند، خاطره های تلخی که زنده می شوند، و بدون این که مشکلی را حل کنند باعث می شوند تمام آن روز تلخ شوم و بد اخلاق و از بعضی آدم ها متنفر... بعد بهم بریزم، دلم بخواهد تلافی کنم اما ندانم چطور و غصه بخورم بخاطر اتفاقات گذشته و... 

بدون این که دردی دوا شود از من با مرورشان.... فقط پژمرده می کنند مرا و روزهایم را خاکستری! 

این ها را دیگر نباید نگه دارم

باید دور بریزم

خاطرات تلخ

آدم های تلخ

تجربه های تلخ

لوازم غیر ضروری و پر زحمت ذهن من که باید همین امسال بدون اینکه در روزنامه بچیم و در جعبه بگذارمشان، مستقیم بیرون بریزم از ذهنم! 

 

پ. ن

فکر میکردین اسباب کشی اینقدر بتونه ادم رو عمیق کنه؟😅

ولی واقعا لازمه ادمه هر چندوقت یک بار افکار مزاحم و آدمهای مزاحم رو بذاره کنار و یه نفس بگیره و دوباره ادامه بده و جا باز کنه برای افکار بعدی:) 

پایان پارت اول اسباب کشی😃

 

 

  • مهرنویس

خودنوشت

۲۷
مرداد

 

 

هیچ وقت فکر نمی کردم روزی برسد که بخواهم دور شوم از خودم... 

از همه ی ان چیزی که تاکنون بودم... 

از همه ی 23 سالی که شاید هیچ وقت ارزش زندگی کردن نداشت...

روزی که دلم بخواهد فرار کنم از همه ی انتخاب هایی که داشتم

از تمام مسیرهایی که به واسطه انتخابم باز شده و قدم گذاشتم.... 

 

 

پشیمان باشم از تمام حرف هایی که زدم تا همین لحظه 

و بیشتر از همه ی حرف هایی که نزدم... 

دنبال روزی می گردم که تماما خودم بودم،

پیدا نمیکنم....

هر بار یک نقاب جدید، یک ادای جدید و یک آدم جدید

خودم، آن خود واقعی را فقط بین نوشته هایم می توانم ببینم... 

یک وجود دست نخورده و جهش نیافته... 

 

گاهی که این فکرها میزند به سرم میگویم از فردا خودم خواهم بود! 

از فردا سکوت نخواهم کرد.. حرف هم نخواهم زد! 

کاری را میکنم که می دانم درست هست.... 

نه کاری که دیگران خوششان بیاید.... 

نمی توانم

این فردا هیچ وقت نرسیده و نمیرسد به گمانم... 

هم دلم برای خودم تنگ شده و هم از آن گریزانم... 

می خواهم دور شوم از هرچه هست

شاید بتوانم برسم به آنچه باید باشد! 

شاید زدن این حرف ها برای این سن کمی دیر باشد... حرف هایی که می سوزاند مرا از عمق وجود.... شاید مربوط به بحران 13سالگی باشد و من عقب مانده ام از جریان معمول رشد و تحول.... 

نمی دانم

 

هر چه که هست بد حسی است... حس بد طعم و عذاب آور یک بازنده که همیشه بازنده بوده اما هیچ وقت بازنده بودن برایش عادی نمی شود... 

 

ترسم از این است که دو روز بعد باز همه چیز به روال برگردد و فراموش کنم این حرف ها و این درد را و دوباره با کوله ای پر از نقاب های رنگارنگ به زندگی برگردم.... 

 

بیزارم از این نوع زیستن

 

پ. ن

التماس دعا

 

 

 

  • مهرنویس

لطف دوست

۲۶
فروردين

 

 

عکس روی تو چو در آینه جام افتاد

عارف از خنده می در طمع خام افتاد

حسن روی تو به یک جلوه که در آینه کرد

این همه نقش در آیینه اوهام افتاد

این همه عکس می و نقش نگارین که نمود

یک فروغ رخ ساقیست که در جام افتاد

غیرت عشق زبان همه خاصان ببرید

کز کجا سر غمش در دهن عام افتاد

من ز مسجد به خرابات نه خود افتادم

اینم از عهد ازل حاصل فرجام افتاد

چه کند کز پی دوران نرود چون پرگار

هر که در دایره گردش ایام افتاد

در خم زلف تو آویخت دل از چاه زنخ

آه کز چاه برون آمد و در دام افتاد

آن شد ای خواجه که در صومعه بازم بینی

کار ما با رخ ساقی و لب جام افتاد

زیر شمشیر غمش رقص کنان باید رفت

کان که شد کشته او نیک سرانجام افتاد

هر دمش با من دلسوخته لطفی دگر است

این گدا بین که چه شایسته انعام افتاد

صوفیان جمله حریفند و نظرباز ولی

زین میان حافظ دلسوخته بدنام افتاد

  • مهرنویس

چشم هایش...

۲۳
فروردين

 

اسم وسوسه کننده ای داشت برای من!

یک بار هم برداشتمش و رفتم که حساب کنم اما باز گفتم نه!فعلا رمان نه! بعدا...

این روزها که مثل روح سرگردان دائم می چرخم تا کاری انجام دهم اما بیشتر از اینکه کاری کنم سردرگم و حیران تر میگردم، تصمیم گرفتم بلاخره رمان بخوانم بعد از مدت ها.

البته خواندن که چه عرض کنم!شنیدم!

با اینکه معمولا نمی توانم با کتاب صوتی ارتباط بگیرم و حواسم را جمع کنم،اما این بار عزمم را جزم کردم برای شنیدن.

حین تمیزکاری دورو بر و بیشتر آشپزی و ظرف شستن گوش می دادم. بعضی وقت ها چندین بار به عقب بر میگرداندم تا ببینم چه می گوید اما این اواخر کتاب، بهتر شده بودم و دقتم ببیشتر!

تماااام شد:)

 

گرچه بعد از تمام شدنش ناکام ماندم چرا که چیزی که انتظار داشتم نبود،اما خب... بلاخره کنجکاوی ام به پایان رسید و فهمیدم چه می گوید چشم هایش!

 

روایت یک زن عاشق از عشقش به یک هنرمند آزادی خواه و فراز و نشیب های این عشق شاید یک طرفه!

مردی که تمام دغدغه اش مردم و زندگی فلاکت بار آن ها در سایه ظلم حکومت است و زنی مرفه و ناآشنا با این نوع درد...

زنی که برای جلب رضایت محبوبش دست به کارهایی می زند و فداکاری هایی می کند که از او بعید است...

در نهایت هم از معشوق تنها تابلویی از "چشم هایش" می ماند وهمین...

 

 

پ.ن

 

یک بار خوندنش ضرری نداره، شاید کمک کنه یادمون بیاد فقط حواسمون به خودمون نباشه و متعهد باشیم به جامعه ای که زندگی می کنیم وگرنه ممکنه سرنوشت ما هم بشه شبیه سرنوشت غصه دار "فرنگیس"

 

البته فرنگیس اسم رمزی و مستعاره این زنه... شاید برای این اسمش اصلا در کتاب آورده نشده که بخواد بگه این زن ممکنه هر کدوم از ما باشیم که گاهی تمام عمر اون قدر حواسمون به خودمونه که نمی بینیم اطراف رو و نیازه "استاد ماکان" رو پیدا کنیم و کاری کنیم برای بهتر شدن اوضاع! اما این بار این کارها رو نه بخاطر عشق ماکان بلکه بخاطر مسئولیتی که رو دوشمونه انجام بدیم! 

اون وقت شاید چیزی بیشترا ز یک تابلوی مبهم و قدیمی نصیبمون بشه:)

 

 

  • مهرنویس

 با احتیاط در را باز کردم، برخلاف اخلاق و عادتم مدرسه که می ایم محتاط تر میشوم... با احتیاط از پله ها بالا و پایین می روم، بااحتیاط در را باز میکنم، با احتیاط روی صندلی می نشینم و کلا با احتیاط وارد میشوم با احتیاط خارج! اصلا احتیاط شرط زندگی و حضور در مدرسه ی ابتدایی  پسرانه است!
با وجود این احتیاط ها تا کنون 6سقوط ناموفق از روی سکو، مصدوم شدن یک ور صورت با ضربه ی جانانه یک عدد توپ سنگین فوتبال در زنگ ورزش ویک فرود موفق وسط پاگرد پله ها را به نام خودم ثبت کرده ام. فرودی که چنان شدتی داشت که نفهمیدم از کجا خوردم و بعد هم دانش اموز خاطی که خود قربانی هل دادن یک نفر دیگر بود با سرعت بز کوهی فرار کرد و بنده هم الحمدلله سالم بلندشدم! این ها همه نتیجه ی احتیاط است که اگر نبود معلمی هم زنده نبود!
داشتم میگفتم، در را که بازکردم مصطفی را دیدم و احسان ومحمدرضا را فشفشه به دست! 
یا صاحب صبر! باز چه خبرشده!؟ کیک روی میز چه می گوید؟! 
در ذهنم تند تند دنبال مناسبت میگشتم، دفعات قبل یک بار به مناسبت یلدا و بار دیگر 22بهمن و در اصل با هدف خوشگذرانی و ناااابود کردن ساعت ریاضی به صورت خودجوش و بدون اطلاع من جشن گرفته بودند که من فقط بار دوم توی ذوقشان زدم و گفتم ازین به بعد جشن بی جشن! جشن بدون هماهنگی نداااریم! تمام! 
اما اینکه این بار چطور جرات کرده بودند سه باره ان هم سرخود جشن بگیرند برایم جای سوال بود! 
مشغول کنکاش در ذهنم بودم که اصغر گفت:خانم این جشن نوروزه! چون عید مدرسه نمیایم الان گرفتیم! نمیدانم برخلاف منطق و تصورم چرا زیاد عصبانی نشدم، بلکه مثل همیشه جمله ی قصاری بر اصغر روانه کردم و مثل همیشه با ان دندانهای سفید ردیف شده و چشم های شیطنت امیزی که از شدت خنده جمع میشد خندید و... 
هرچه بعد خواب فکر کردم چی به اصغر گفتم یادم نیومد! 
فقط میدونم خیلی دلم هوای مدرسه رو کرد! 
تا به حال زیاد خواب دیده بودم کلاسمو خصوصا اینکه سوال اول خدمتمم هست و فشار کار اوایل خیلی بیشتر بود... 
اما جنس این خوابم خیلی فرق داشت با بقیه... 
جنس لطیف دلتنگی! 
برای محمدرضای حاضرجواب، برای عرفان گوشه نشین ارامم که اولین خنده ی عمیقش را بعد از نشان دادن کاریکاتوری که از من کشیده بود دیدم و با اینکه در کج و کوله کشیدن من اغراق کرده بود ولی انچنان ذوق کردم با خنده اش که خودش هم تعجب کرد(الان که مینویسم دلم هوس همان خنده ی از ته دلش را کرد)، برای حمید که این اواخر هعی اصرار میکرد خانم جامو عوض کن بیام دوباره جلو و من میگفتم چون کنجکاویت زیاده تبعیدت کردم، برای تک تکشان! 
میدانم اخرش این کرونا مرا نکشد، غصه ی دوری بچه ها و محرومیت از خنده ها و انرژی ای که هروز نثارم میکردند و من قدر نمیدانستم یا کم میفهمیدم مرا مریض خواهد کرد اکر نکشد! 
من بیشتر به وجودشان نیازمندم تا انها به من! 
هر چند هر بار بعد از مدرسه دقیقا جنازه میشوم از شدت خستگی... 
اما عمیقا دوسشان دارم! 
پنجمی های بازیگوش، پر دردسر و دوست داشتنی من! 

 

پ. ن

گم و  گورشود این ویروس مسخره و پردردسر ان شاءالله

 

  • مهرنویس

تو خوبی!

۲۳
آبان

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بلاخره بعد از 4 سال قرار شد وارد کلاسی بشم که مال خودمه:)

بعد از 2 سال کارورزی رفتن حسرت یک کلاسی که من تنها معلمش هستم به دلم بود!

اینقدر که تو کارورزی از دست معلمای مختلف حرص خوردم و هعی اگه من به جاش بودم این کارو می کردم و فلان کارو نمیکردم بلغور می کردم عقده ای شده بودم که یه اتاق با چند عدددانش آموز رو بسپرن به من:)

 و حقا و انصافا هم از هیچ واحدی به اندازه کارورزی چیزی یادنگرفتم!اینقدر که این مدرسه رفتن ها و سر کلاس دیگران بودن ها و مشاهده دقیق و تحلیل رفتارها بر اساس تئوری ها به دردبخور بودند الحمدلله...

از مهم ترین یافته هامم این بود که تو هرجور با دانش آموزت برخورد کنی و هر انتظاری ازش داشته باشی دقیقا همون میشه!

مثلا اگه بفهمه تو اونو به عنوان یک دانش آموز زرنگ و منظم که همیشه تکالیفشو انجام میده میشناسی، روش نمیشه برخلاف ذهنیت تو عمل کنه مگر اینکه مشکل خیلی جدی داشته باشه... طبق این اصل بعدها کم کم ممکنه خودشم باورش بشه که همچین آدمی هست و تو کل زندگیش این به اصطلاح "خودپنداره" اثرگذاره...

برعکسشم همینه... خدانکنه دانش آموزی بفهمه معلم اصلا روش حساب نکرده و فلان.... دقیقا میشه همون!

دقت که کردم دیدم تو تعامل با بقیه آدما هم این قاعده تا حدودی صدق می کنه!

مثلا ما تو اولین برخوردمون با افراد معمولا تلاش می کنیم سر قرار زود برسیم،مرتب تر از همیشه باشیم،سنجیده تراز همیشه حرف بزنیم و...

چون طرف هنوز مارو نمیشناسه و اولین دیدار خیلییی اثرگذاره و تو اون اولین دیداره که باورهاش در مورد ما شکل می گیره و ما دوست داریم طرف فکر کنه ما خیلی خوبیم! و با آدمایی که تعارف داریم خیلی بهتر از ادمایی رفتار می کنیم که میشناسن کامل مارو:)

چون میدونیم اونایی که مارو میشناسن به بعضی اخلاقیات منفیمون عادت دارن و این جور رفتارهای ما براشون غیرمنتظره نیست!

پس اگر بفهمی طرف فکر می کنه تو خیلی مهربونی، قطعا با اون مهربون تر از بقیه میشی!

اگرم اینقدر بهت بگن مهربونی باورت میشه مهربونی و مهربون میشی!

یعنی فکرت در مورد خودت تغییر می کنه! خودپنداره(باوری که در مورد خودت داری!)

پس میشه مدل اطرافیانمون رو با ارائه تلقینات مثبت عوض کنیم!اینکه بفهمه ما اونو به عنوان یک انسان شخیص و خوب می شناسیم، تا بعد از یه مدت خودشم باورش بشه خوبه....

مثلا دیدید بعضیا چطور دوز لجبازیشونو میبرن بالا و حرص آدمو درمیارن؟یه جورایی میخوان بگن که تو که فکر می کنی من لجباز و یه دنده ام بذار واقعا هم اینطوری باشم پس! یعنی دیگه چیزی واسه از دست دادن نداره! بنابراین به آدما اجازه بدیم خوب باشن و نقاط ضعف و منفیشونو هی مثل پتک نکوبیم وسط فرق سرشون! یکم تعارف داشتن حتی با نزدیک ترین شخص زندگیمون لازمه به نظرم! 

دوست داشتم یه جور محکم تر این قضیه رو ثابت کنم ولی نمیتونم! ولی باور کنید همین شکلیه... آدم های معمولی اغلب مطابق انتظار و ذهنیت اطرافیانشون رفتار می کنند!

پس ما هم در خوب بودن، عصبی بودن،به وقت بودن،خنگ بودن، دست و پاچلفتی بودن،هنرمند بودن و .... اطرافیانمون تا حدود زیادی دخیل هستیم!

تو این دوماه مدرسه رفتن و سرو کله شکوندن با گل پسرای کلاس پنجم، فهمیدم این قاعده روی دانش آموزای پسر تاثیر مضاعف داره!

حمید یکی از همون موردا بود... یک مورد زودبازده و امیدوارکننده!

 

پ.ن

قاعده ی جالبیه! امتحانش کنید!

البته اصلاح رفتار زمان بره! کلا به قول اون دوستمون کارای تربیتی دیربازده ان،صبر باید و همت بسیار و حوصله....

اما حمید انگار خیلی زود جواب داد!یک مورد استثنایی بود شاید:)

 

  • مهرنویس